جاها دوکوره (Jaha Dukureh)-مروج جلوگیری از ختنه زنان

جاها دوکوره (Jaha Dukureh) سفیر صلح و دوستی برای سازمان ملل در آفریقا و یکی از ترویج‌گران مهم در زمینه جلوگیری از ختنه زنان و ازدواج کودکان است. ناقص کردن اندام تناسلی یا ختنه زنان رسم فرهنگی‌ای است که بخش‌هایی از اندام تناسلی زنان را می‌برند که باعث مشکلات زیادی در طول عمر برای زنان می‌شود. در بسیار از نقاط جهان این رسم مقدمه ازدواج کودکان است. خانم دوکوره از سن ده سالگی علیه ازدواج کودکان فعالیت می‌کند و حتی یواشکی خود را به ایستگاه تلوزیون محلی رساند که در این باره صحبت کند. وقتی از او پرسیدیم که بزرگترین دست‌آورد او چیست گفت که هنوز آن را انجام نداده و در آینده اتفاق خواهد افتاد – یعنی روزی که تعداد دخترانی که ختنه می‌شوند به طور چشمگیری کاهش پیدا کرده باشد.

«داستان من هنگامی که نوزاد یک هفته‌ای بودم شروع می‌شود. هنگامی که اندام تناسلی  مرا ناقص کردند. من از ختنه شدنم هیچ خاطره‌ای ندارم و تا پانزده سالگی که مجبور به ازدواجم کردند نمی‌دانستم که این عمل بر من انجام شده است. روز کریسمس بود من را در سن پانزده سالگی فرستاند نیویورک تا با مردی که نمی‌شناختم ازدواج کنم. من فکر می‌کنم ازدواج در سن پایین از دشوارترین تجربه‌هایی است که دختران جوان می‌توانند داشته باشند. وقتی شما دختری را مجبور می‌کنید که در این سن ازدواج کند، یعنی به یک مرد اجازه داده‌اید که هرروز به او تجاوز کند.

من توانستم بعد از دو ماه شوهر ناخواسته‌ام را ترک کنم و رفتم که با خانوده عمویم زندگی کنم. اما برا اساس رسوم ما، من دیگر "دختر" حساب نمی‌شدم و خانوده‌ام اجازه نمی‌دادند که به مدرسه بروم. من به تمام مدارس در محله بروکلین رفتم که خودم اسم نویسی کنم اما هیچ کدام بدون امضای قیم اجازه  این کار را نمی‌دادند. بالاخره یکی از این مدیران گذاشت من ثبت نام کنم و من با شور و تلاش توانستم فارغ التحصیل شوم.

بعد از دبیرستان به آتلانتا رفتم و دوباره ازدواج کردم. بعد از به دنیا آمدن دخترم  صحبت کردن در مورد ختنه زنان را آغاز کردم. من نمی‌خواستم این بلا سر دخترم و سایر دختران دیگر بیاید. من می‌دانستم که هیچ‌کس در دفاع از حقوق میلیون‌ها دختر بی‌گناه علیه ختنه شدن صحبت نمی‌‌کند. پس اگر من قدمی بر ندارم، چه کسی می‌خواهد این کار را بکند؟ با یک وبلاگ شروع کردم تا تجربیات خودم را به اشتراک بگذارم. کمی بعد یک گروه پشتیبانی برای زنان در آتلانتا به راه انداختم. در سال ۲۰۱۴ میلادی سازمانم را ثبت کردم و از طریق سامانه change.org طوماری را ((Petition راه انداختیم تا از رئیس جمهور آمریکا درخواست کنیم که درباره شیوع ختنه زنان در ایلات متحده پژوهشی انجام شود. در نتیجه فعالیت‌های گروه‌هایی مانند ما، موسسه صلح ایالات متحده (United States Institute for Peace) برای اولین بار گردهمایی برای پایان دادن به ختنه زنان در سال ۲۰۱۶ برگزار کرد.

هنوز تصورات غلط متعددی درباره ختنه زنان وجود دارد. تصوراتی مانند این‌که ناقص کردن اندام تناسلی زنان فقط در کشورهای توسعه نیافته‌ی آفریقا اتفاق می‌افتد که مردمانی «بی‌سواد و غیرمتمدن» دارد. درست است که ختنه زنان در قسمت‌هایی از آفریقا رایج است اما در خاورمیانه، آسیای جنوب شرقی، و حتی در کشور‌های توسعه یافته مانند ایالات متحده و بریتانیا هم این اتفاق می‌افتد. ختنه زنان ربطی به مذهب، جایگاه اجتماعی یا تحصیلات مردم ندارد. من اشخاص تحصیل کرده‌ای را می‌شناسم که  دخترانشان را ختنه کرده‌اند چرا که اعتقاد دارند که این بخشی از فرهنگ‌شان است.

در حقیقت بزرگترین چالش افرادی که ختنه کردن را قبول دارند نگاه مذهبی به این موضوع است و قانع  کردن این افراد بسیار دشوار است. ما در مبارزه با این دیدگاه اشتباه، نیاز به کمک رهبران مذهبی داریم. در سال ۲۰۱۵ ما در گامبیا کارگاهی برای امامان محلی اجرا کردیم. در ابتدا بیشتر امامان حاضر که از کشور‌های گامبیا، سنگال و موریتانیا در کارگاه شرکت کرده بودند، اعتقاد داشتند که ختنه زنان وظیفه شرعی است. اما بعد از اینکه کارگاه تمام شد، توانستیم کاملا نظر آنها را عوض کنیم و آنها علیه ختنه زنان فتوا صادر کردند.

باید برای مبارزه با ختنه زنان به جامعه‌های محلی امکانات لازم را بدهیم و آنها را توانمند کنیم و اطمینان پیدا کنیم که آنها خودشان می‌توانند راه حل‌های مناسب برای پایان دادن به سنت ختنه زنان پیدا و اجرا کنند. ما نمی‌توانیم راه حل را از خارج برای آنها "وارد" کنیم و انتظار موفقیت داشته باشیم. در هر جامعه‌ای به دلایلی خاص سنت ختنه زنان رایج شده است و هر کدام از این سنت‌‌ها باید با راه حل‌های محلی تغییر پیدا کند. ما در مرحله مهمی در مبارزه با ختنه زنان هستیم. نه تنها زنانی زیادی که خودشان ختنه شده‌اند علیه این موضوع صحبت می‌کنند، بلکه در سراسر قاره آفریقا و بخش‌های مختلف سازمان ملل حمایت زیادی برای پایان دادن به آن وجود دارد. برای این‌که جنبشی راه انداخته‌ایم که زنان آن را رهبری می‌کنند، فکر می‌کنم شانس این‌که زودتر از برنامه به اهداف سال۲۰۳۰ برسیم زیاد است.» 

منبع: وبسایت سازمان ملل

ترجمه: مدرسه پرتو

 

 

جاها دوکوره (Jaha Dukureh) سفیر صلح و دوستی برای سازمان ملل در آفریقا و یکی از ترویج‌گران مهم در زمینه جلوگیری از ختنه زنان و ازدواج کودکان است. ناقص کردن اندام تناسلی یا ختنه زنان رسم فرهنگی‌ای است که بخش‌هایی از اندام تناسلی زنان را می‌برند که باعث مشکلات زیادی در طول عمر برای زنان می‌شود. در بسیار از نقاط جهان این رسم مقدمه ازدواج کودکان است. خانم دوکوره از سن ده سالگی علیه ازدواج کودکان فعالیت می‌کند و حتی یواشکی خود را به ایستگاه تلوزیون محلی رساند که در این باره صحبت کند. وقتی از او پرسیدیم که بزرگترین دست‌آورد او چیست گفت که هنوز آن را انجام نداده و در آینده اتفاق خواهد افتاد – یعنی روزی که تعداد دخترانی که ختنه می‌شوند به طور چشمگیری کاهش پیدا کرده باشد.
«داستان من هنگامی که نوزاد یک هفته‌ای بودم شروع می‌شود. هنگامی که اندام تناسلی  مرا ناقص کردند. من از ختنه شدنم هیچ خاطره‌ای ندارم و تا پانزده سالگی که مجبور به ازدواجم کردند نمی‌دانستم که این عمل بر من انجام شده است. روز کریسمس بود من را در سن پانزده سالگی فرستاند نیویورک تا با مردی که نمی‌شناختم ازدواج کنم. من فکر می‌کنم ازدواج در سن پایین از دشوارترین تجربه‌هایی است که دختران جوان می‌توانند داشته باشند. وقتی شما دختری را مجبور می‌کنید که در این سن ازدواج کند، یعنی به یک مرد اجازه داده‌اید که هرروز به او تجاوز کند.
من توانستم بعد از دو ماه شوهر ناخواسته‌ام را ترک کنم و رفتم که با خانوده عمویم زندگی کنم. اما برا اساس رسوم ما، من دیگر "دختر" حساب نمی‌شدم و خانوده‌ام اجازه نمی‌دادند که به مدرسه بروم. من به تمام مدارس در محله بروکلین رفتم که خودم اسم نویسی کنم اما هیچ کدام بدون امضای قیم اجازه  این کار را نمی‌دادند. بالاخره یکی از این مدیران گذاشت من ثبت نام کنم و من با شور و تلاش توانستم فارغ التحصیل شوم.
بعد از دبیرستان به آتلانتا رفتم و دوباره ازدواج کردم. بعد از به دنیا آمدن دخترم  صحبت کردن در مورد ختنه زنان را آغاز کردم. من نمی‌خواستم این بلا سر دخترم و سایر دختران دیگر بیاید. من می‌دانستم که هیچ‌کس در دفاع از حقوق میلیون‌ها دختر بی‌گناه علیه ختنه شدن صحبت نمی‌‌کند. پس اگر من قدمی بر ندارم، چه کسی می‌خواهد این کار را بکند؟ با یک وبلاگ شروع کردم تا تجربیات خودم را به اشتراک بگذارم. کمی بعد یک گروه پشتیبانی برای زنان در آتلانتا به راه انداختم. در سال ۲۰۱۴ میلادی سازمانم را ثبت کردم و از طریق سامانه change.org طوماری را ((Petition راه انداختیم تا از رئیس جمهور آمریکا درخواست کنیم که درباره شیوع ختنه زنان در ایلات متحده پژوهشی انجام شود. در نتیجه فعالیت‌های گروه‌هایی مانند ما، موسسه صلح ایالات متحده (United States Institute for Peace) برای اولین بار گردهمایی برای پایان دادن به ختنه زنان در سال ۲۰۱۶ برگزار کرد.
هنوز تصورات غلط متعددی درباره ختنه زنان وجود دارد. تصوراتی مانند این‌که ناقص کردن اندام تناسلی زنان فقط در کشورهای توسعه نیافته‌ی آفریقا اتفاق می‌افتد که مردمانی «بی‌سواد و غیرمتمدن» دارد. درست است که ختنه زنان در قسمت‌هایی از آفریقا رایج است اما در خاورمیانه، آسیای جنوب شرقی، و حتی در کشور‌های توسعه یافته مانند ایالات متحده و بریتانیا هم این اتفاق می‌افتد. ختنه زنان ربطی به مذهب، جایگاه اجتماعی یا تحصیلات مردم ندارد. من اشخاص تحصیل کرده‌ای را می‌شناسم که  دخترانشان را ختنه کرده‌اند چرا که اعتقاد دارند که این بخشی از فرهنگ‌شان است.
در حقیقت بزرگترین چالش افرادی که ختنه کردن را قبول دارند نگاه مذهبی به این موضوع است و قانع  کردن این افراد بسیار دشوار است. ما در مبارزه با این دیدگاه اشتباه، نیاز به کمک رهبران مذهبی داریم. در سال ۲۰۱۵ ما در گامبیا کارگاهی برای امامان محلی اجرا کردیم. در ابتدا بیشتر امامان حاضر که از کشور‌های گامبیا، سنگال و موریتانیا در کارگاه شرکت کرده بودند، اعتقاد داشتند که ختنه زنان وظیفه شرعی است. اما بعد از اینکه کارگاه تمام شد، توانستیم کاملا نظر آنها را عوض کنیم و آنها علیه ختنه زنان فتوا صادر کردند.
باید برای مبارزه با ختنه زنان به جامعه‌های محلی امکانات لازم را بدهیم و آنها را توانمند کنیم و اطمینان پیدا کنیم که آنها خودشان می‌توانند راه حل‌های مناسب برای پایان دادن به سنت ختنه زنان پیدا و اجرا کنند. ما نمی‌توانیم راه حل را از خارج برای آنها "وارد" کنیم و انتظار موفقیت داشته باشیم. در هر جامعه‌ای به دلایلی خاص سنت ختنه زنان رایج شده است و هر کدام از این سنت‌‌ها باید با راه حل‌های محلی تغییر پیدا کند. ما در مرحله مهمی در مبارزه با ختنه زنان هستیم. نه تنها زنانی زیادی که خودشان ختنه شده‌اند علیه این موضوع صحبت می‌کنند، بلکه در سراسر قاره آفریقا و بخش‌های مختلف سازمان ملل حمایت زیادی برای پایان دادن به آن وجود دارد. برای این‌که جنبشی راه انداخته‌ایم که زنان آن را رهبری می‌کنند، فکر می‌کنم شانس این‌که زودتر از برنامه به اهداف سال۲۰۳۰ برسیم زیاد است.» 
منبع: وبسایت سازمان ملل