لغو برده‌داری

صحبت از لغو برده‌داری که به میان می‌آید، اغلب افکار به سوی اعلامیه آزادی بردگان شانزدهمین رئیس جمهور آمریکا، آبراهام لینکن می‌رود. کمتر کسی از سال‌ها تلاش ویلیام ویلبرفورس، نماینده پارلمان بریتانیا، برای لغو برده‌داری آگاهی دارد. در صورتی که برخی معتقدند عظمت و اهمیت این اقدام ویلیام ویلبرفورس را می‌توان با مبارزه علیه غول‌های سرمایه‌داری چون شرکت‌های آمریکایی پر نفوذ در دنیای امروزی مقایسه کرد.

ویلیام ویلبرفورس درسال 1759 میلادی در شهر هال بریتانیا در خانواده‌ای ثروتمند به دنیا آمد. او در دانشگاه کمبریج با ویلیام پیت که بعدها به مقام نخست وزیری بریتانیا رسید آشنا شد. وی در طول فعالیت‌های سیاسی خود به نمایندگی شهرهای هال و یورکشایر در پارلمان برگزیده شد. اعتقادات مذهبی، وی را به اصلاحات اجتماعی، به ویژه بهبود شرایط کارخانه‌ها در بریتانیا تشویق می‌کرد.

ویلیام ویلبرفورس تاثیر بسیاری از توماس کلارکسون، نویسنده و بنیان‌گذار «انجمن لغو تجارت برده» گرفت و از طریق او با فعالان لغو برده‌داری همچون اولادا اکویانو که خود برده بوده و کتابی هم در این زمینه نوشته، ملاقات کرد. ویلبرفورس و دیگر فعالان لغو برده‌داری کمپینی برای پایان تجارت کشتی‌هایی که به اسم کالا، برده‌ها را در شرایط غیرقابل تحملی برای فروش به قاره‌ آمریکا می‌بردند، تشکیل دادند. وی پس از رایزنی برای لغو برده‌داری، به مدت 18 سال، هر پاییز به طور منظم لایحه ضد برده‌داری را به مجلس عوام پارلمان بریتانیا معرفی می‌کرد. این کمپین حمایت بسیاری از مذهبیون، فعالان لغو برده‌داری و اقشار و اصناف مختلف را به خود جلب کرد و توانست با آگاهی‌رسانی و پخش جزوات، کتاب‌ها، تشکیل تظاهرات و جمع آوری امضا از مردم، صدای خود را به سراسر امپراتوری بریتانیا برساند. سرانجام، در سال 1807 لایحه لغو برده‌داری تبدیل به قانون شد و در سال 1833 با صدور فرمانی، آزادی همه بردگانی که در امپراتوری بریتانیا بودند تضمین شد.

او فعالیت‌های اجتماعی دیگری برای آموزش منظم خواندن، بهداشت شخصی و آموزش مذهب به کودکان انجام داد؛ وی همچنین عضو «انجمن سلطنتی برای جلوگیری از آزار حیوانات» بود.

ویلبرفورس کمی پیش از صدور فرمان آزادی همه بردگان، در سال 1833، فوت کرده و کنار دوست قدیمی و حامی اصلی خود، ویلیام پیت به خاک سپرده شد.

منبع

 

نظرات