به جراحی پلاستیک «نه» می‌گویم!

جراحی پلاستیک – موضوع روز!
این روزها وقتی آلبوم عکس‌های ۱۰ سال گذشته جامعه ایران را ورق می‌زنیم، نظاره‌گر آنیم که جراحی پلاستیک طوری چهره زنان و مردان را تغییر داده که انگار دیگر هیچ کس را نمی‌توان ‌شناخت. چهره‌ها آنقدر متفاوت از قبل خود و همزمان، شبیه یکدیگر شده‌اند که با هر فرد جدیدی آشنا می‌شویم انگار قبلاْ او را جایی دیگر دیده‌ایم! به گزارش ابتکارنیوز پدیده جراحی پلاستیک به طوری همه‌گیر شده که برخی کارشناسان، ايران را پايتخت عمل‌های جراحی زيبايی به ويژه جراحی زيبايی بينی و صورت می‌دانند.
امروزه تعداد افرادی که دست به جراحی‌های زيبايی از جراحی بينی گرفته تا جراحی ليپوساکشن (برداشتن چربی‌های بدن) می‌زنند روز به روز بيشتر می‌شود اما در اين ميان هر از گاهی شنيده می‌شود که افرادی براثر اين جراحی‌ها، جان خود را از دست داده‌اند. شايد به همين دليل هم باشد که برخی از آمار حکايت از آن دارد که حدود ۵۰ درصد شکايات پزشکی کشور مربوط به زيبايی است که شامل جراحی پلاستيک، ترميمی، افزايش قد، لاغری و چاقی و گونه‌گذاری می‌شود.
جراحی بینی در کشورمان حدود ۷۰ درصد از جراحی‌های پلاستیک را تشکیل می‌دهد. نکته جالب این‌جاست که بیش از نیمی از کسانی که بینی خود را عمل می‌کنند از فرم جدید بینی‌شان راضی نیستند و دوباره نسبت به انجام جراحی اقدام می‌کنند.

دلایل اقدام به عمل
شیوع این پدیده می‌تواند در دو سطح فردی و فرهنگی مورد مطالعه قرار گیرد. اکثر تحقیقات دلیل اصلی رغبت به انجام جراحی پلاستیک را ایده‌آلیست بودن، ترجیح برای همرنگ شدن با جماعت و یا عدم اعتماد به نفس در افراد می‌دانند. چرا که تبلیغات این نوع جراحی‌ها همین موضوعات را هدف می‌گیرد. همین تبلیغات که «ظاهرهای جدید» جامعه را تعریف می‌کنند، کم کم نگاه مخاطب رسانه را شکل داده و او را به یک مصرف‌کننده خدمات جراحی زیبایی تبدیل می‌کند. این روند را می‌توان در سطح فرهنگی نیز مشاهده کرد. همان‌طور که مُد و شیوه پوشاک افراد مشهور درانتخاب پوشاک هر جامعه‌‌ای تاثیر دارد، ترکیب چهره و اندام آن‌ها نیر بر تعریف جامعه از «زیبایی» مؤثر است. در سال ۱۳۹۲ خبر آنلاین، گزارشی را بر اساس یک پروژه پژوهشی در این حوزه که در  دانشکده علوم اجتماعی واحد علوم تحقیقات تهران -دانشگاه آزاد اسلامی انجام شده بود، منتشر کرد. نتایج این پژوهش نشان می‌دهد که ۷۹ درصد خانواده‌ها در تهران مشوق عمل زیبایی هستند. بر اساس این تحقیق، اضطراب و وسواسی که برخی اوقات از عدم اعتماد به نفس سرچشمه می‌گیرند، تأثیر بسیاری در اقدام به جراحی پلاستیک دارند. بسیاری از افرادی که بدون دلیل خاصی اقدام به جراحی‌های زیبایی می‌کنند زمینه‌های اضطراب و افسردگی دارند و پس از عمل جراحی نیز چون نتیجه مورد نظر عایدشان نمی‌شود بیشتر افسرده می‌شوند.

عوارض این جراحی‌ها
دکتر سيد کمال فروتن رئيس انجمن جراحان پلاستيک و زيبايی ايران می‌گويد: هرچند جراحی زيبايی منجر به مرگ و مير نمی‌شود اما ممکن است عارضه ايجاد کند. اين عوارض بد و خطرناک نيستند و می‌توان آن‌ها را اصلاح کرد. فروتن می‌افزايد: به‌طورکلی ۵ تا ۱۵ درصد جراحی‌های زيبايی می‌تواند عوارض ايجاد کند که البته این عوارض، منجر به مرگ نمی‌شود. وی اضافه می‌کند: با اين وجود اگر جراحی زيبايی از سوی غيرمتخصصان (هر تخصصی غير از جراحی پلاستيک) انجام شود، ممکن است عوارض غيرقابل برگشت مانند نکروز (مردگی بافت و سياه شدن پوست) بروز کنند که نمی‌توان به سادگی آن‌ها را اصلاح کرد. رئيس انجمن جراحان پلاستيک و زيبايی ايران ادامه می‌دهد: همچنين برخی از غيرمتخصصان در عمل‌های بينی تمام استخوان بينی را برمی‌دارند و موجب ظاهر نازيبای آن می‌شوند که ديگر نمی‌توان برای آن کاری کرد. فروتن می‌گويد: اين‌ گونه عوارض بيمار را نيازمند جراحی‌های متعدد ديگری می‌کند.

کمپین‌های مبارزه با جراحی پلاستیک
با وجودی‌که به نظر می‌رسد جراحی‌ زیبایی نه فقط در ایران، بلکه در سراسر جهان از طرفداران زیادی برخوردار است، گروهی از زنان کمپین‌ها و فعالیت‌های ترویجی را ضد این پدیده آغاز نموده‌اند. هدف اصلی بیشتر این کمپین‌ها، ترویج نگاهی تازه به زیبایی است. نگاهی که زیبایی را در اعتماد به نفس و پذیرش چهره و ظاهر طبیعی می‌داند.

هالیوود- گروه ضد جراحی زیبایی
در سال ۲۰۱۱ سه تن از بازیگران مشهور هالیوود، کیت وینسلت، اِما تامسون و راشل وایز، کمپینی با نام «گروه ضد جراحی زیبایی بریتانیا» راه انداختند که در آن تعهد دادند که هرگز زیر چاقوی جراحی پلاستیک نخواهند رفت. کیت وینسلت می‌گوید: «جراحی پلاستیک با اصول اخلاقی من در تضاد است». ٰٰاِما تامسون در مصاحبه‌ای درباره این کمپین گفته است: «این خیلی وحشتناک است که امروزه این اندیشه در حال ترویج است که در سن ۶۰ سالگی باید ۳۰ ساله به نظر برسی». این سه بازیگر، در تظاهراتی که علیه عمل زیبایی در لندن برگزار شده بود، شرکت کردند. بعضی از بازیگران هم از این‌که عکس‌هایشان در مجلات مد، برای زیباتر جلوه دادن آن‌ها فتوشاپ شده بود، ابراز نارضایتی کرده‌اند.

بریتانیا- کمپین ممنوعیت تبلیغات جراحی پلاستیک
در سال ۲۰۱۲ تعدادی از فعالان زنان  به همراه چند جراح پلاستیک در کمپینی از دولت خواستار ممنوعیت تبلیغات جراحی پلاستیک شدند. آن‌ها در نامه‌‌ خود به دولت هشدار دادند که تبلیغات نامحدود جراحی‌های پلاستیک که توسط کلینیک‌های خصوصی صورت می‌گیرند تاثیری منفی بر بهداشت و سلامت عمومی دارند. در میان فعالین حقوق زنان که در این کمپین مشغول به کارند، نام کت بانیارد، مدیر کمپین «فمنیستا»ی بریتانیا، ناتاشا والتر، نویسنده فمنیست و آنا ون هیزویک از «اوبجکت گروپ» به چشم می‌خورد. این کمپین که حتی حمایت انجمن جراحان زیبایی و پلاستیک بریتانیا را هم به خود جلب کرده است، معتقد است همان‌طور که تبلیغ داروهای تجویزی ممنوع است، تبلیغ عمومی جراحی پلاستیک هم باید ممنوع شود.
این کمپین کار خود را با تحقیق و نظرسنجی آغاز کرد و پس از جلب توجه و حمایت ذی‌نفعانی همچون جراحان پلاستیک و فعالین برابری جنسیتی با انتشار دادخواستی (پتیشن) عمومی از مردم خواست با همراه شدن با این کمپین، خواستار ممنوعیت تبلیغات جراحی پلاستیک توسط دولت شوند.

شرکت تولیدی محصولات مصرفی- کمپین برای زیبایی طبیعی محصولات «داو»
کمپین دیگری در سال 2004 در بریتانیا آغاز شد که بر اهمیت پذیرش ظاهر، به هر نوعی که هست، تأکید داشت. این کمپین که توسط شرکت یونیلیور راه‌اندازی شد، «کمپین برای زیبایی طبیعی داو» نام داشت. یونیلیور، شرکتی چند ملیتی است، که مالک شمار زیادی از نام‌های تجاری بین‌المللی در زمینهٔ مواد غذایی، نوشیدنی‌ها، محصولات مراقبت‌های شخصی، شوینده‌ها و لوازم آرایشی بهداشتی می‌باشد. شرکت یونیلیور از سال ۲۰۱۱ سومین تولیدکننده کالاهای مصرفی جهان محسوب می‌شود. این کمپین از تبلیغات، ویدیوها، کارگاه‌های آموزشی، رویدادهای اجتماعی، کتاب و نمایش تئاتر به عنوان ابزارهای آموزشی و آگاهی‌رسانی استفاده کرد. هدف اصلی این کمپین، تشویق زنان به بالا بردن اعتماد به نفس است. «داو» زیبایی را در اعتماد به نفس، طبیعی بودن و پذیرش خود می داند.

 

نظر شما چیست؟
- دغدغه مفرط زیبایی در جامعه ما از چه نشات می‌گیرد؟
- آیا امکان فعالیت‌های ترویجی در این حوزه در کشور وجود دارد تا نگاه جامعه را بیشتر به ارزش‌های دیگری مثل اعتماد به نفس، سادگی و طبیعی بودن سوق داد؟
- نقش «من» به عنوان عضوی از جامعه در این زمینه چیست؟

 

تهیه و تدوین: مدرسه پرتو
منبع ۱، منبع ۲، منبع ۳، منبع ۴، منبع ۵، منبع ۶، منبع ۷، منبع ۸، منبع ۹

 

نظرات